We investeren miljarden in energieopslag en waterveiligheid. Maar behandelen we onze grondwatervoorraden al als kritieke infrastructuur?
- Deltares laat zien dat diepe zandgronden geschikt zijn als strategische grondwaterreserves, ook voor calamiteiten en groei richting 2100.
- De Wateraccu Noord-Veluwe is technisch verkend met 8-50 miljoen m³ mogelijke seizoensopslag, mits waterkwaliteit en governance goed zijn ingericht.
- In Epe infiltreert Vitens al water en werkt het aan optimalisatie en circulaire bronnen.
En we hebben ervaring: in de duinen van West-Nederland wordt al decennialang voorgezuiverd water geïnfiltreerd en weer gewonnen als drinkwater.
Waterinfiltratie als infrastructuur is dus geen experiment.
En de schaalbaarheid?
Stowa/Deltares wijzen erop dat bij opschaling aanvoer vanuit grote wateren (o.a. IJsselmeer) voor de hand ligt, mits streng voorgezuiverd en ecologisch ‘gebiedsgelijk’ gemaakt.
Internationaal voorbeeld VS:
In Orange County (VS) wordt >130 miljoen m³ per jaar gezuiverd en geïnfiltreerd. Gefinancierd via waterheffingen en langjarige obligaties. Waterzekerheid werd daar investeerbare infrastructuur.
Hoe maken we dit investeerbaar?
Behandel waterbatterijen als beschikbaarheids- en systeeminfrastructuur:
- Drinkwaterbedrijven, industrie en voedselketen betalen voor leveringszekerheid en waterschappen voor de versterking van het regionale watersysteem
- Publiek kapitaal (bijv. via heffingen) + institutionele beleggers (bijv. via waterobligaties) financieren de aanleg
- Terugbetaling via langjarige contracten
- Waterkwaliteit geborgd via voorzuivering en monitoring
Wateropslag op zandgronden is niet alleen een klimaatmaatregel. Het is veel meer. Het is economische weerbaarheid, nationale veiligheid en investeerbare infrastructuur in één.
De vraag is niet óf het kan.
De vraag is: behandelen we waterzekerheid als strategische asset? |  |