Verdienmodellen

Stel je voor: een toekomst waarin waterkwaliteit niet alleen een ecologisch doel is, maar een economische drijfveer. Waar de staat van het grond- en oppervlaktewater niet alleen iets zegt over het milieu — maar over de waarde van de grond die erop rust.

Donkergroene ambities… Veel gebiedsplannen staan bol van de natuurdoelen: herstel van natuur en biodiversiteit en daardoor soms stimulering van recreatie en/of (eco)toerisme.

Gisteren in NRC: de waterschapsbelasting stijgt flink in 2025. Geen verrassing, want de uitdagingen van waterschappen stapelen zich op: klimaatverandering, bodemdaling en strengere milieunormen drijven de kosten op:

In januari 1995 bereikten de Maas en Rijn recordhoogten, resulterend in overstromingen, de evacuatie van 250.000 mensen en de sluiting van een belangrijke Nederlandse snelweg. Met inzet van groot materieel en ondersteuning van het leger werd een dijkdoorbraak en nog veel grotere schade ternauwernood voorkomen en zakte het waterpeil langzaam terug.

Honderden jaren geleden kwamen boeren in onze veenweidegebieden tot de conclusie dat de natte, voormalige moerassen, waarop zij woonden eigenlijk alleen geschikt waren voor het verbouwen van gras. Alleen, gras is voor mensen niet eetbaar. Maar gelukkig was er de koe, die ons producten levert die wij wel lekker vinden.

“Stromend water komt over 10 jaar niet zomaar vanzelf uit de kraan” kopte NRC op 7 november (artikel Floor Boon).

In het huidige economische systeem heeft natuur alleen waarde als deze wordt gebruikt als grondstof. Een boom krijgt bijvoorbeeld pas waarde als hij wordt omgezaagd en verwerkt tot een product, zoals een plank of een tafel.