Financiële instellingen hebben voornamelijk activa op de balans die in waarde dalen bij het verergeren van klimaat-, biodiversiteits- en watercrises. Dat vormt een concentratierisico.
In Nederland lopen tientallen gebiedsprocessen voor natuur, water en stikstof. Maar veel ervan lopen vast. Waarom?
Stel je voor: een toekomst waarin waterkwaliteit niet alleen een ecologisch doel is, maar een economische drijfveer. Waar de staat van het grond- en oppervlaktewater niet alleen iets zegt over het milieu — maar over de waarde van de grond die erop rust.
Donkergroene ambities… Veel gebiedsplannen staan bol van de natuurdoelen: herstel van natuur en biodiversiteit en daardoor soms stimulering van recreatie en/of (eco)toerisme.
Honderden jaren lang hebben we natuur omgezet in financieel kapitaal, zonder de verborgen schuld aan de aarde mee te rekenen. Maar dat tijdperk loopt ten einde.
De financiële wereld zet vol in op natuurlijk kapitaal. BlackRock, Goldman Sachs en zelfs tech-reuzen als Google en Amazon zien natuur niet langer als een externaliteit, maar als een strategische beleggingskans.
Gisteren in NRC: de waterschapsbelasting stijgt flink in 2025. Geen verrassing, want de uitdagingen van waterschappen stapelen zich op: klimaatverandering, bodemdaling en strengere milieunormen drijven de kosten op:
In de financiële wereld wordt infrastructuur vaak gezien als een solide, lange termijn investering. Maar wat als we natuur en landschapsherstel op dezelfde manier bekijken?
In januari 1995 bereikten de Maas en Rijn recordhoogten, resulterend in overstromingen, de evacuatie van 250.000 mensen en de sluiting van een belangrijke Nederlandse snelweg. Met inzet van groot materieel en ondersteuning van het leger werd een dijkdoorbraak en nog veel grotere schade ternauwernood voorkomen en zakte het waterpeil langzaam terug.
Honderden jaren geleden kwamen boeren in onze veenweidegebieden tot de conclusie dat de natte, voormalige moerassen, waarop zij woonden eigenlijk alleen geschikt waren voor het verbouwen van gras. Alleen, gras is voor mensen niet eetbaar. Maar gelukkig was er de koe, die ons producten levert die wij wel lekker vinden.
