Natuur als asset class

De economie wordt kwetsbaarder voor water-, bodem- en biodiversiteitsrisico’s. Corporates zoeken robuuste ketens. Financiers zoeken “nature-resilient” liefst “nature-positive” assets. Overheden zoeken uitvoeringskracht om de economie weerbaarder te maken.

De Europese Centrale Bank kondigde deze zomer aan dat ze vanaf 2026 een ‘climate factor’ gaat toepassen op obligaties die banken als onderpand gebruiken. Technisch? Ja. Maar het effect werkt breder door: niet alleen obligaties worden geraakt, (indirect) ook gewone leningen en kredieten.

Financiële instellingen hebben voornamelijk activa op de balans die in waarde dalen bij het verergeren van klimaat-, biodiversiteits- en watercrises. Dat vormt een concentratierisico.

Honderden jaren lang hebben we natuur omgezet in financieel kapitaal, zonder de verborgen schuld aan de aarde mee te rekenen. Maar dat tijdperk loopt ten einde.

De financiële wereld zet vol in op natuurlijk kapitaal. BlackRock, Goldman Sachs en zelfs tech-reuzen als Google en Amazon zien natuur niet langer als een externaliteit, maar als een strategische beleggingskans.

In de financiële wereld wordt infrastructuur vaak gezien als een solide, lange termijn investering. Maar wat als we natuur en landschapsherstel op dezelfde manier bekijken?

De negatieve gevolgen van de klimaatcrisis, de biodiversiteitscrisis en problemen met ons watersysteem worden steeds groter en voelbaarder. De kosten van deze ontwikkelingen voor de maatschappij nemen schrikbarend toe.