| De economie wordt kwetsbaarder voor water-, bodem- en biodiversiteitsrisico’s. Corporates zoeken robuuste ketens. Financiers zoeken “nature-resilient” en het liefst “nature-positive” assets. Overheden zoeken uitvoeringskracht om de economie weerbaarder te maken.
En toch kunnen veel natuurherstelprojecten niet opschalen. Niet in de eerste plaats door gebrek aan geld, maar door gebrek aan investeerbare structuren.
NGO’s brengen ecologische kennis, gebiedsvertrouwen en lange adem. Wat vaak ontbreekt is bedrijfseconomisch perspectief, financiële kennis en investeerbare proposities.
Wanneer NGO’s financieel strategischer denken, ontstaat schaal.
Waarom komen NGO’s en kapitaal vaak niet bij elkaar?
- Wantrouwen
- Verschillende kennis en logica’s (ecologie vs. IRR)
- Gebrek aan wederzijds begrip
Het probleem is geen intentie. Het probleem is ontwerp.
Wie slaat de brug?
Niet één partij. Maar een coalitie van partijen die ecologische waarde vertalen naar investeerbare proposities, NGO’s, publieke financiers en investeringsfondsen en private impactinvesteerders. Bruggenbouwers tussen ecologie en kapitaal.
Zij vertalen:
Ecologische waarde ↔ Risico-rendementsmodellen
Impact ↔ Cashflow
De brug is gedeelde architectuur. Dit is waar we bij Regenesis aan werken. |  |